در شبان غم تنهایی خویش،

عابد چشم سخنگوی توام.

من در این تاریکی،

من در این تیره شب جانفرسا،

زائر ظلمت گیسوی توام.

شکن گیسوی تو،

موج دریای خیال.

کاش با زورق اندیشه شبی،

از شط گیسوی مواج تو، من

بوسه زن بر سر هر موج گذر می کردم.

کاش بر این شط مواج سیاه،

همه ی عمر سفر می کردم.

 وای باران، باران

 شیشه ی پنجره را باران شست.

           از دل من اما،

             چه کسی نقش تو را خواهد شست؟

آسمان سر بی رنگ،

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ.

می پرد مرغ نگاهم تا دور،

وای باران،

        باران،

پر مرغان نگاهم را شست.

خواب رویای فراموشیهاست!

خواب را دریابم،

که در آن دولت خاموشیهاست.

من شکوفایی گل های امیدم را در رویاها می بینم،

و ندایی که به من می گوید:

     «گرچه شب تاریک است

        دل قوی دار،

           سحر نزدیک است.»

دل من در دل شب،

  خواب پروانه شدن می بیند.

مهر در صبحدمان داس به دست خرمن خواب مرا می چیند.

آسمانها آبی،

-پر مرغان صداقت آبی ست.-

دیده در آینه ی صبح تو را می بیند.

از گریبان تو صبح صادق،

می گشاید پرو بال.

تو گل سرخ منی

         تو گل یاسمنی

تو چنان شبنم یاس سحری؟

- نه از آن پاک تری.

، تو بهاری؟

- نه بهاران از توست.

از تو می گیرد وام،

هر بهار اینهمه زیبایی را.

هوس باغ و بهارانم نیست

ای بهین باغ و بهارانم تو!

در سحرگاه سر از بالش خوابت بردار!

کاروانهای فرومانده ی خواب از چشمت بیرون کن!

باز کن پنجره را!

تو اگر بازکنی پنجره را،

من نشان خواهم داد، به تو زیبایی را.

بگذر از زیور و آراستگی

من تو را با خود تا خانه ی خود خواهم برد

که در آن شوکت پیراستگی

چه صفایی دارد

آری از سادگی اش،

چون تراویدن مهتاب به شب

مهر از آن می بارد.

باز کن پنجره را!

من تو را خواهم برد،

به عروسی عروسک های

کودک خواهر خویش،

که در آن مجلس جشن

صحبتی نیست ز دارایی داماد و عروس.

صحبت از سادگی و کودکی است.

چهره ای نیست عبوس.

کودک خواهر من

در شب جشن عروسی عروسک هایش می رقصد

کودک خواهر من،

امپراتوری پر وسعت خود را هر روز،

شوکتی می بخشد.

کودک خواهر من نام تو را می داند

                         نام تو را میخواند!

-گل قاصد آیا

با تو این قصه ی خوش خواهد گفت؟!-

باز کن پنجره را!

من تو را خواهم برد

به سر رود خروشان حیات،

آب این رود به سرچشمه نمی گردد باز؛

بهتر آن است که غفلت نکنیم از آغاز.

باز کن پنجره را!

 -صبح دمید.!

گل به گل سنگ به سنگ این دشت

یادگاران تواند.

رفته ای اینک و هر سبزه و سنگ

در تمام در و دشت

                سوگواران تواند.

در دلم آرزوی آمدنت می میرد

رفته ای اینک، اما آیا

باز برمی گردی؟

چه تمنای محالی دارم

               خنده ام می گیرد!

و چه رویاهایی!

که تبه گشت و گذشت.

وچه پیوند صمیمیتها،

که به آسانی یک رشته گسست.

    چه امیدی، چه امید؟

چه نهالی که نشاندم من و بی بر گردید.

دل من می سوزد،

که قناری ها را پر بستند

که پر پاک پرستو ها را بشکستند.

و کبوترها را

- آه کبوتر ها را...

و چه امید عظیمی به عبث انجامید.

در میان من و تو فاصله هاست.

             گاه می اندیشم،

- می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری!

تو توانایی بخشش داری.

دست های تو توانایی آن را دارد؛

- که مرا،

     زندگانی بخشد.

چشم های تو به من می بخشد

شور عشق و مستی.

و تو چون مصرع شعری زیبا،

سطر برجسته ای از زندگی من هستی.

من به بی سامانی،

باد را می مانم.

من به سرگردانی،

ابر را می مانم.

من به آراستگی خندیدم.

            من ژولیده به آراستگی خندیدم.

-سنگ طفلی اما،

خواب نوشین کبوترها را در لانه می آشفت.

قصه ی بی سر و سامانی من،

باد با برگ درختان می گفت.

باد با من گفت:     «چه تهیدستی مرد!»

                 ابر باور می کرد.

من در آیئنه رخ خود دیدم

                       و به تو حق دادم.

آه     می بینم،      می بینم

        تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی

من، به اندازه ی زیبایی تو غمگینم

بی تو در می یابم،

چون چناران کهن

از درون تلخی واریزم را.

کاهش جان من این شعر من است.

آرزو می کردم،

که تو خواننده ی شعرم باشی.

- راستی شعر مرا می خوانی؟-

نه، دریغا،هرگز،

باورم نیست که خواننده ی شعرم باشی.

-کاشکی شعر مرا می خواندی!-

گاه می اندیشم،

خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟

آن زمان که خبر مرگ مرا از کسی می شنوی

روی تو را کاشکی می دیدم

شانه بالازدنت را

-بی قید-

و تکان دادن دستت که،

         -مهم نیست زیاد-

و تکان دادن سر را که،

- عجیب! عاقبت مرد؟

- افسوس!!!

       - کاشکی می دیدم!

من به خود میگویم:

«چه کسی باور کرد، جنگل جان مرا

                                                   آتش عشق تو خاکستر کرد؟»

با من اکنون چه نشستنها، خاموشیها،

با تو اکنون چه فراموشیهاست.

چه کسی می خواهد

من و تو ما نشویم

خوانه اش ویران باد!

من اگر ما نشوم، تنهایم.

تو اگر ما نشوی، -خویشتنی

...

      در من این جلوه ی اندوه ز چیست؟

در تو این قصه ی پرهیز- که چه؟

در من این شعله ی عصیان نیاز،

در تو دمسردی پاییز – که چه؟

    حرف را باید زد!

درد را باید گفت!

سخن از مهر من و جور تو نیست.

سخن از

متلاشی شدن دوستی است،

و عبث بودن پندار سرور آور مهر

سینه ام آینه است،

با غباری از غم.

تو به لبخندی از این آینه بزدای غبار.

من چه می گویم، آه...

با تو اکنون چه فراموشیها،

با من اکنون چه نشستنها، خاموشیهاست.

تو مپنداز که خاموشی من،

هست برهان فراموشی من.